Frank Sinatra : 20 χρόνια από την ημέρα που σίγησε «Η Φωνή»

Frank Sinatra : 20 χρόνια από την ημέρα που σίγησε «Η Φωνή»

Συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από το θάνατο του Frank Sinatra, ενός καλλιτέχνη με διαχρονικό και ασύγκριτο αποτύπωμα.

O Frank Sinatra, γεννημένος Francis Albert Sinatra έφυγε από τη ζωή στις 14 Μαΐου 1998.

Στη διάρκεια μιας πολυετούς καριέρας, από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς εκτελεστές στους κύκλους της βιομηχανίας διασκέδασης. Συχνά χαρακτηρίζεται ως ο σπουδαιότερος Αμερικανός τραγουδιστής του 20ού αιώνα, αλλά και συμβολική μορφή της αμερικανικής κουλτούρας.

Το μουσικό έργο του είναι ογκώδες, με περισσότερες από 1400 ηχογραφήσεις.

Η έντονη και περιπετειώδης προσωπική ζωή του  τοποθετήθηκε συχνά στο προσκήνιο, ειδικότερα η διασύνδεσή του με προσωπικότητες της μαφίας και του οργανωμένου εγκλήματος.

Γεννημένος στο Χομπόκεν του Νιου Τζέρσεϊ, από γονείς Ιταλούς μετανάστες, ο Frank Sinatra έδειξε νωρίς την προτίμησή του στο bel canto και ως έφηβος αποφάσισε να στραφεί επαγγελματικά στο τραγούδι επηρεασμένος από τις ηχογραφήσεις του Bing Crosby. Παρά την απουσία μουσικής παιδείας, κατάφερε γρήγορα να προκαλέσει την προσοχή του τρομπετίστα Harry James, ο οποίος τον προσέλαβε ως τραγουδιστή στην ορχήστρα του το 1939.

Ακολούθησε η τριετής συνεργασία του με τον Tommy Dorsey, στη διάρκεια της οποίας η δημοφιλία του στο νεανικό ακροατήριο έφτασε σε πρωτόγνωρα επίπεδα, συγκρινόμενη μόνο με την αντίστοιχη αποδοχή που είχε πριν τον Frank Sinatra ο Benny Goodman.

Από τα τέλη του 1942 ακολούθησε ατομική καριέρα και εξελίχθηκε σύντομα σε φαινόμενο της αμερικανικής κουλτούρας και ίνδαλμα για τις υπερενθουσιώδεις νεαρές θαυμάστριές του που έμειναν γνωστές στην ιστορία ως «bobby soxers».

Την ίδια περίπου περίοδο, αποδόθηκαν στον Frank Sinatra τα παρωνύμια «Frankieboy», «The Sultan of Swoon» (Σουλτάνος του Συναισθήματος), και το δημοφιλέστερο «The Voice» (Η φωνή). Στα τέλη του 1944 ξεκίνησε να ηχογραφεί με μεγάλη συχνότητα για τη δισκογραφική εταιρεία Columbia, σε συνεργασία με τον ενορχηστρωτή Axel Stordahl, ο οποίος καθόρισε τον ήχο εκείνων των ηχογραφήσεων.

Από το 1947 η καριέρα του παρουσίασε εμφανή πτώση.

Το γεγονός συνέπεσε χρονικά με τα πρώτα αρνητικά δημοσιεύματα του τύπου – που σχετίζονταν κυρίως με τις διασυνδέσεις του Frank Sinatra με προσωπικότητες του οργανωμένου εγκλήματος, όπως ο Lucky Luciano – αλλά και το περιστατικό της επίθεσης κατά του δημοσιογράφου Lee Mortimer, που αργότερα αποδείχθηκε ότι συνεργάστηκε με το FBI για τη δυσφήμισή του.

Το 1952, ενδεικτικό της παρακμής της καριέρας του υπήρξε το γεγονός πως δε διέθετε κανένα δισκογραφικό ή κινηματογραφικό συμβόλαιο ούτε καλλιτεχνικό ατζέντη.

Η επάνοδός του πραγματοποιήθηκε κυρίως με την ερμηνεία του στην κινηματογραφική ταινία «Όσο Υπάρχουν Άνθρωποι» (From Here to Eternity, 1953), σκηνοθεσίας Fred Zinnemann, για την οποία απέσπασε βραβείο Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου.

Τη δεκαετία του ’50 σημειώθηκε μια στροφή στον ήχο του Frank Sinatra, δίνοντας έμφαση περισσότερο στο είδος του swing και λιγότερο στις μπαλάντες των προηγούμενων ετών.

Το 1953, ο Frank Sinatra υπέγραψε συμβόλαιο με την Capitol Records και οι ηχογραφήσεις του εκείνης της εποχής συγκαταλέγονται στις κορυφαίες δημιουργίες του. Το άλμπουμ «Come Dance with Me!» (1959) τού εξασφάλισε το πρώτο του βραβείο Grammy.

Σημαντικές θεωρούνται οι συνεργασίες του με ορισμένους από τους σπουδαιότερους ενορχηστρωτές, όπως ο Nelson Riddle, ο Gordon Jenkins και ο BIly May.

Το 1960, ο Frank Sinatra, ο Peter Lawford, ο Dean Martin, ο Sammy Davis Jr. και ο Joe Bishop πραγματοποίησαν κοινή εμφάνιση στο περίφημο ξενοδοχείο «Sands» του Λας Βέγκας. Η κοινή εμφάνιση των ιερών τεράτων της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος πραγματοποιήθηκε με αφορμή το κλείσιμο του ξενοδοχείου και οι θαυμαστές του «Rat Pack», όπως ήταν γνωστοί, συνέρρευσαν από όλα τα σημεία του κόσμου για να τους ακούσουν.

Tην ίδια χρονιά, ο Frank Sinatra ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία Reprise Records στην οποία, μέχρι το 1962, ηχογραφούσε παράλληλα με την Capitol.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, ηχογράφησε με μεγάλη συχνότητα, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η συνεργασία του με τον Antonio Carlos Jobim στο «Francis Albert Sinatra & Antonio Carlos Jobim» (1967) και το «September of My Years» (1965). Στις μεγαλύτερες επιτυχίες του ανήκουν ακόμα τα τραγούδια «Strangers in the Night» (1966), «That’s Life» (1967) και «My Way» (1969).

Ως ηθοποιός εμφανίστηκε σε 58 ταινίες, τόσο σε μιούζικαλ όσο και σε καθαρά ερμηνευτικούς ρόλους χωρίς να τραγουδά. Κατά τη δεκαετία του ’50 και του ’60 υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής πρωταγωνιστής και εν γένει ένας από τους λίγους που κατάφεραν να γίνουν εξίσου επιτυχημένοι στον κινηματογράφο και το τραγούδι.

Ξεχωρίζουν τα μιούζικαλ με συμπρωταγωνιστή τον Gene Kelly, ειδικότερα το «Τρία Κορίτσια και Τρεις Ναύτες» (On the Town, 1949), η ερμηνεία του στην ταινία «Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Χέρι» (The Man with the Golden Arm, 1955) για την οποία ήταν υποψήφιος για το βραβείο Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου, το «Μάγκες και Κούκλες» (Guys And Dolls, 1955) στο πλευρό του Marlon Brando, καθώς και το πολιτικό θρίλερ «Ο Άνθρωπος της Μαντζουρίας» (The Manchurian Candidate, 1962).

Ο Frank Sinatra ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τα μουσικά δρώμενα το 1971, σε μια εποχή που η γενιά του Woodstock κυριαρχούσε στη μουσική βιομηχανία.

Δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε με νέες ηχογραφήσεις και η ύστερη περίοδος της καριέρας του χαρακτηρίστηκε γενικά από προσεκτικές επιλογές και λιγοστές κυκλοφορίες, με σημαντικότερες αυτές των δίσκων «Trilogy» (1980), «She Shot Me Down» (1981) και «L.A. Is My Lady» (1984). Οι τελευταίοι δίσκοι που ηχογράφησε ήταν τα «Duets» (1993) και «Duets II» (1994), μετά από δεκαετή απουσία.

Η τελευταία συναυλία του πραγματοποιήθηκε το 1995.

Είχε τρία παιδιά από την πρώτη του σύζυγο, Nancy Barbato. Έκανε τρεις επιπλέον γάμους με την Ava Gardner (1951-7), τη Mia Farrow (1966-8) και τη Barbara Marx (από το 1976 μέχρι το θάνατό του).

Ο γάμος του με τη Mia Farrow ήταν τόσο ξαφνικός που δεν μπόρεσε να παραστεί κανείς. Ούτε καν τα παιδιά και οι στενοί τους φίλοι. Οι δημοσιογράφοι αναστατώθηκαν. Έμαθαν την είδηση από τα ραδιόφωνα και ξεκίνησαν αμέσως για το Λας Βέγκας, αλλά η απεργία πέντε αεροπορικών εταιρειών τούς καθήλωσε στα αεροδρόμια. Όταν, τελικά, έφθασαν, έμαθαν ότι οι νεόνυμφοι είχαν φύγει με το ιδιωτικό αεροπλάνο του Sinatra.

Οι μοναδικές μαρτυρίες από το αστραπιαίο γεγονός είναι οι φωτογραφίες που τράβηξε η πολιτεία του Λας Βέγκας ύστερα από τον γάμο, στην κοπή της γαμήλιας τούρτας, παρουσία του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου «Sands».

Ο Frank Sinatra πέθανε στο Λος Άντζελες στις 14 Μαΐου 1998 σε ηλικία 82 ετών, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, μετά από παρατεταμένη περίοδο προβλημάτων υγείας.

Πηγή : www.hit-channel.com

Close Menu